Het was in de jaren zeventig dat ik als Nederlandse vrijwilliger werkzaam was in het noorden van Nigeria. In tegenstelling tot het zuiden was het noorden volledig moslim met hier en daar een enclave van christenen rond een missiepost. De missieposten hadden als groot voordeel dat hun ziekenhuizen en scholen die zij runden veel beter georganiseerd waren dan die van de overheid. Ik woonde in een huttendorp Limankara waar ik weinig sfeer kon maken wat betreft de naderende kerst. Ik was dan ook blij dat ik door Nederlandse kennissen werd uitgenodigd om bij hen kerstmis te vieren. Het was een doktersechtpaar, dat uitgezonden was voor de Basel Mission om te werken als arts in het missie ziekenhuis. Mijn tocht naar hun huis kon ik te voet afleggen. Het pad liep dwars door de heuvels op het grensgebied met Kameroen en na drie uur lopen zonder iemand tegen te komen kwam ik op de missiepost aan.
Rond het ziekenhuis was het druk. Zoals in zoveel Afrikaanse landen heeft de familie de zorg voor de patiënten. Onder en naast de bedden wordt door hen geslapen, gewaakt en gekookt. Op kerstavond is er toch een beetje sfeer gemaakt met kaarsen en wat groene takjes. De verhalen en gedachten gaan al gauw terug naar Nederland. Dan wordt de dokter onder het kerstdiner opgepiept. Hij overlegt telefonisch in de lokale hausa taal en excuseert zijn vrouw. Een spoedgeval op de operatie afdeling en ik mag mee. Op de binnenplaats van het ziekenhuis worden we begroet door allemaal vriendelijke mensen en vooral door een familie die een koe bij zich heeft. Een niet alledaags beeld voor een ziekenhuis lijkt mij. Ik krijg een witte jas aan waarmee ik toegang krijg tot de operatie afdeling. Waar het om gaat wil de dokter nog niet zeggen, hij glimlacht rustig en zegt je zult het zo wel zien. Om me heen zijn bevallingen aan de gang. In mijn witte jas voel ik me niet helemaal op mij gemak. Straks moet ik nog meehelpen en zo geschiedde.
Het steriele witte gordijn werd rond het bed weggeschoven en de patiënt in dit geval een heus kalf zonder anus was in grote doodsnood. Nadat de huid ingesneden was op de plaats waar de anus had moeten zitten, werd het laatste stukje darm aan de huid vastgehecht. Zo was het ongeveer in korte bewoording.
Na een uur samenwerken zijn we klaar en kan het kalf terug naar zijn moeder die onophoudelijk buiten staat te loeien. Dit was een noodgeval zei de dokter. In Nederland krijgt een huisarts nooit een dergelijke kans hoewel hij er wel voor geleerd heeft. Daarom heb ik gekozen om te werken in Afrika.
Ik beaam deze nieuwe ervaring, trek mijn doktersjas uit en we verlaten het ziekenhuis onder luid gejodel en gezang van de wachtende familie. Een koe en een kalf zijn soms de enige bezittingen hier.
We passeren de kraamafdeling en ik krijg van een van de zusters een pasgeboren baby in de handen. Als we het ziekenhuis verlaten kijk ik nog even naar boven naar de heldere sterrenhemel. Je kunt nu alles verwachten op kerstavond.

Met de beste wensen voor gezellige kerstdagen en een voorspoedig 2010